|
|
|||||||||||||
Dzisiaj jest: 09/09/10
|
PRAHISTORYCZNE KOPALNIE KRZEMIENIA PASIASTEGO
Krzemienie - „złoto i stal neolitu” Krzemienie pasiaste utworzyły się w późnej jurze, od 159,4 mln do 154,1 mln lat temu, a więc w okresie, w którym na Ziemi królowały dinozaury.
Pole eksploatacyjne „Krzemionki” znajduje się w północno – wschodniej części obrzeża Gór Świętokrzyskich, na północno - zachodnim zakończeniu jurajskiej niecki (synkliny) Magonie – Folwarczysko. Krzemienie pasiaste stanowiące cel eksploatacji górników neolitycznych występują w warstwie wapieni górnooksfordzkich. Pole eksploatacyjne położone jest na synklinie, przez którą biegną dwie linie uskoków dzielące je na 3 bloki tektoniczne. Krzemień pasiasty wydobywany w neolicie występuje w dwóch ławicach na różnej głębokości uzależnionej od upadu warstw skał wapiennych (od od 3o - 20o ). Krzemień ten tworzy konkrecje o wielkości od jaja gołębiego i płaskich placków do bulastych „bochnów” i kilkumetrowej długości nieforemnych płaskurów. Znaczna ich część jest spękana na skutek ruchów tektonicznych górotworu.
Aby dotrzeć do ławic krzemienionośnych musiano przekopać się przez warstwy humusu, piasku, gliny zwietrzelinowej, wapienia pelitowego, wapienia ze śladami mułojadów („muszlowego”), wapienia oolitowego i znowu pelitowego. Zwartość poszczególnych warstw była różna. Pionowe szczeliny powstałe w wapieniu w efekcie ruchów górotworu, pękania mrozowego, wietrzenia i migracji wód powierzchniowych ułatwiały górnikom drążenie szybów i podziemnych wyrobisk. Stopień trudności robót górniczych wzrastał wraz z zapadaniem się ławicy krzemienionośnej do środka niecki synkliny .
|
||||||||||||
|
|||||||||||||