Dzisiaj jest: 09/09/10
Górna Jura (drugi okres mezozoiku; ok.159,4-ok.142 mln. lat temu), oksford (159,4 – 154,1 mln lat temu) czas tworzenia się krzemieni pasiastych.
IV- poł. II tys. p.n.e. – eksploatacja kopalń krzemienia pasiastego w Krzemionkach (górnicy kultur: pucharów lejkowatych, amfor kulistych i mierzanowickiej).
Poł. II – poł. I tys. - teren kopalń tylko sporadycznie odwiedzany jest przez społeczności kultur trzcinieckiej i łużyckiej.
Okres lateński - incydentalnie penetrowano niezagruzowane komory (np. rejon szybu 2)
Okres wpływów rzymskich - w pobliżu kopalń, w rejonie lejków krasowych wytapiano żelazo. Tam też pozostawiono monety rzymskie Maksymiana Herkulesa (294-305) i Konstantyna I Wielkiego (306-337).
XII - XIII w .- z lejów krasowych znajdujących się na południe od pola górniczego wydobywano glinę do wyrobu naczyń; tereny te wykorzystywano także do polowań.
(?) XVIII – 1967 r. - tereny pola eksploatacyjnego należące do wsi Stoki Stare były odlesionymi polami uprawnymi. Wieś ta istniała już w 1509 r. i należała podówczas do Jakuba z Szydłowca. Prowadzona przez wiele pokoleń intensywna orka zniwelowała hałdy, lejki poszybowe i znajdujące się tam pracownie krzemieniarskie.
5 maja 1863 r. - zwycięska bitwa powstańców styczniowych dowodzonych przez Dionizego Czachowskiego stoczona z Rosjanami dowodzonymi przez mjr Klewcowa na terenie późniejszego rezerwatu w Krzemionkach.
1911 – 1946 - stopniowe odlesiania terenu kopalń.
1913 - powstanie wsi Krzemionki. W granicach obecnego rezerwatu stało 24 zagrody, z czego 15 ulokowane było w obrębie pola eksploatacyjnego lub w jego bezpośredniej bliskości w tym również piec do wypalania wapna.
1906(?) - z przerwami aż do lat 50-tych XX w. – działalność wapiennikarzy na terenie pola eksploatacyjnego w Krzemionkach. Pojawienie się wielkich zniszczeń, w tym zw. „Wielkich Komór” przy trasie turystycznej nr 1.
1914 (?) - 1945 - pod uprawą znajdowały się wszystkie lejki krasowe w południowej części rezerwatu.
1921 - S. Krukowski po raz pierwszy scharakteryzował krzemień pasiasty i nazwał go "astarckim„ ( obecnie: "krzemień jurajski, górnooxfordzki").
19 lipca 1922 r.- geolog i paleontolog z Państwowego Instytutu Geologicznego, J.Samsonowicz odkrył kompleks kopalń neolitycznych w Krzemionkach.
1923 - S. Krukowski i Z. Schmit wizytują kopalnie w Krzemionkach.
1925 - pierwsze profesjonalne prace wykopaliskowe w Krzemionkach. Józef Żurowski Konserwator Zabytków Prehistorycznych Okręgu Zachodnio – Małopolskiego i Śląskiego odgruzował podziemia 7 szybów.
1926 - inż. Mieczysław Radwan, docent w Akademii Górniczej w Krakowie i pierwszy badacz starożytnego hutnictwa żelaza w Górach Świętokrzyskich postulował stworzenie rezerwatu w Krzemionkach, prowadzenie robót badawczych z pomocą górników i założenie stacji do badań naukowych. Jako pierwszy podaje informację, że na stanowisku Ćmielów – Gawroniec była "wytwórnia siekier z krzemienia pasiastego" i że takich stanowisk obróbki krzemienia było więcej.
1926 - wykopaliskowe badania archeologiczne kierowane przez Zygmunt Szmit (hałda i częściowo szyb).
1928 - prezydent RP wydał rozporządzenie (dekret) o ochronie zabytków, wśród których wymieniono też prahistoryczne kopalnie krzemienia.
1928 - S. Krukowski rozpoczął prace wykopaliskowe w płn. części pola eksploatacyjnego w pobliżu łomów wapiennikarzy. Wyeksplorował tam 3 szyby.
1929 - 1932 - S. Krukowski odgruzował w pobliżu zdewastowanych podziemi wypełniska szybów nr 1,2 i 3 ,
1928 - 1932 - wykupiono ok. 24 ha pola górniczego, z funduszy Kultury Narodowej, Zakładów Ostrowieckich, sejmiku powiatu opatowskiego, Oddziału Polskiego Towarzystwa Krajobrazowego w Ostrowcu oraz prywatnych składek pracowników PMA tworząc zręby rezerwatu archeologicznego.
1929 - S. Krukowski wyznaczył obszar pola eksploatacyjnego. Od tego momentu na obszarze pola eksploatacyjnego rozpoczęła się naturalna sukcesja lasu.
1929-52, 1968-78 - rezerwatem archeologicznym w Krzemionkach administrowało Państwowe Muzeum Archeologiczne w Warszawie.
1932 - wybudowano nowy dom dla strażnika rezerwatu.
1939 - S.Krukowski wieś Krzemionki nazwał Krzemionkami Opatowskimi.
Okres międzywojenny – 1959 - wznowiono prace w kamieniołomie, eksploatacja kamienia pochłonęła kilka lejków krasowych i obozowisk neolitycznych górników oraz część wyrobisk górników z XVIII-XIX w. (?), wyrabiających skałki do broni palnej (?).
II wojna światowa – w podziemiach w Krzemionkach ukrywali się Żydzi, miejscowa ludność i partyzanci. Pole eksploatacyjne w trzech miejscach przecięły linie hitlerowskich okopów.
1945 - odcinki rowów strzeleckich przecinające pole eksploatacyjne zostały zadokumentowane i zasypane przez M. Drewko.
1945 - na skutek działań dyrektora PMA w Warszawie, Ludwika Sawickiego, wyłączono cały teren pola eksploatacyjnego należący do gospodarzy wsi Krzemionki i Magonie spod uprawy.
28 września 1945 - Wojewódzki Konserwator Zabytków w Kielcach wydał orzeczenie o uznaniu terenu neolitycznej kopalni krzemienia za zabytek i o ustanowieniu rezerwatu (Decyzja Nr 1).
1946 - rezerwat rozszerzono na 382 ha i wpisano pod nr 8 do rejestru zabytków archeologicznych woj. kieleckiego.
1946-50 – ze względu na tworzony rezerwat część mieszkańców Krzemionek przesiedlono, osadzając ich w Mydłowcu i Winiarach, woj. świętokrzyskie.
1947-48 - powstał plan warstwicowy pola górniczego w skali 1:200 autorstwa inż. R. Gizowskiego.
1948 - M. Drewko odgruzował do celów konserwatorskich część chodników szybów 1, 2 i 3 oraz wykonał szereg planów i profili.
1953-67 - rezerwatem administruje Wojewódzki Konserwator Zabytków w Kielcach (formalnie a bezpośrednio inż T. Żurowski z Zarządu Ochrony i Konserwacji Zabytków w Ministerstwie Kultury i Sztuki).
1953 -54 i 1958 - 1961 - Tadeusz Żurowski działając z ramienia Centralnej Dyrekcji Muzeów i Ochrony Zabytków Ministerstwa Kultury i Sztuki podjął kolejne prace badawcze i konserwatorskie w szybach 2 i 3. Szyb 1 ze względu na stan zachowania został zasypany a w kopalniach 2 i 3 odgruzowano chodniki i komory, dokumentując znalezione tam narzędzia pracy i prahistoryczne rysunki.
II poł. lat – 50 -tych – zbudowano drewniany baraczek – bazę dla ekipy archeologicznej .
1958 – T. Żurowski prowadził prace archeologiczne przy dwóch lejkach krasowych znajdujących się w południowej części rezerwatu, gdzie odkryto ceramikę z XII – XIII w. oraz piecowiska typu dymarskiego.
1959- 61 - T. Żurowski badał szyb nr 4.
1960 - zespół kierowany przez Krzysztofa Dąbrowskiego i W.Stopnickiego (IHKM PAN, Instytut Geofizyki PAN, Zakład Geologii UW) prowadził badania elektrooporowe w rejonie szybów 2, 3 i 4.
27 maja 1967 – odnowiono decyzję WKZ o uznaniu Krzemionek za rezerwat archeologiczny.
1967 - T. Żurowski przeprowadza kolejne roboty konserwatorsko - pomiarowe w obrębie ,,Wielkiej Komory”.
1 stycznia 1968 – Minister Kultury i Sztuki powołał Oddział PMA w Krzemionkach. Oddano do użytku PMA w Krzemionkach dwa pawilony pełniące funkcję magazynu zabytków i tymczasowej wystawy.
1968 - powstał fabularyzowany film Macieja Sieńskiego o Krzemionkach pt. „Prastary Skarb” zrealizowany przez Wytwórnię Filmów Dokumentalnych „Czołówka”.
1969 -70 - wykopaliskowe prace archeologiczne w rejonie szybu 5 kierowane przez Jana Kowalczyka, Bogdan Balcera i Zygmunta Krzaka (ten ostatni tylko w 1969 r.) z ramienia PMA w Warszawie.
1970 - specjaliści z Przedsiębiorstwa Poszukiwań Geofizycznych w Warszawie prowadzili badania metodą elektrooporową i grawimetryczną, pozwalającą na częściowe rozplanowanie podziemi szybu 5.
1975 - PMA w Warszawie zawiera z Muzeum Regionalnym w Ostrowcu porozumienie o współpracy na terenie Krzemionek
1976 - J.Bąbel wystąpił oficjalnie z propozycją wykonania w podziemiach kopalń w Krzemionkach tzw. tunelu ekspozycyjnego. Projekt ten był dyskutowany w środowiskach specjalistów w 1978, 1980,1981 i 1983 r.
9 listopada 1978 – zawarto porozumienie między Dyrekcja Kombinatu Budownictwa Górniczego „Wschód” w Lublinie, kołem Stowarzyszenia Inżynierów i Techników Górnictwa przy Kopalniach Lubelskiego Zagłębia Węglowego w Lublinie, Dyrekcją PMA, kierownictwem MR w Ostrowcu i władzami politycznymi i administracyjnymi Ostrowca dotyczące objęcia patronatem kopalń w Krzemionkach przez KBG „Wschód”.
20 listopad 1978 – decyzją nr 14 Ministra Kultury i Sztuki , PMA w Warszawie przekazało cały majątek oraz etaty swego oddziału w Krzemionkach na rzecz Muzeum Regionalnego w Ostrowcu Św. od 1979 - rezerwatem w Krzemionkach administruje Muzeum Regionalne (obecnie Historyczno- Archeologiczne) w Ostrowcu Św., które jest organizatorem środków finansowych na badania archeologiczne i inwestorem wszelkich prac górniczych i budowlanych na terenie rezerwatu, a od roku 2001 prowadzi samodzielnie badania archeologiczne na terenie rezerwatu. Dyrektorem tego Muzeum do 30 czerwca 2006 r. był mgr Janusz Wojciech Kotasiak.
Od 1979 - rezerwatem w Krzemionkach administruje Muzeum Regionalne (obecnie Historyczno- Archeologiczne) w Ostrowcu Św., które jest organizatorem środków finansowych na badania archeologiczne i inwestorem wszelkich prac górniczych i budowlanych na terenie rezerwatu, a od roku 2001 prowadzi badania archeologiczne na terenie rezerwatu.
1979 –1980 - nawiązano współpracę z Instytutem Projektowania i Budowy Kopalń AGH w Krakowie dotyczącej podziemnych prac w Krzemionkach. Nawiązano też współpracę z Departamentem Szkolnictwa Ministerstwa Górnictwa i Energetyki, Dyrekcją Zasadniczych szkół Górniczych z woj. lubelskiego, Dyrekcją Przedsiębiorstwa Robót Górniczych w Łęcznej oraz Zrzeszeniem Przedsiębiorstw Robót Górniczych i Budowy Szybów w Katowicach.
1979 - 1984 – wykopaliskowe prace archeologiczne wzdłuż tzw. „magistrali” (kopalnie jamowe, kopalnia 6/668, szybik „O” i częściowo podziemia kopalni 7/610. Pracami kierował J.Bąbel z ramienia PMA.
1980 – zakończono budowę ogrodzenia „ścisłego rezerwatu” w Krzemionkach.
20 czerwca 1983 – projekt przeprowadzenie tunelu ekspozycyjnego ( trasa turystyczna nr 1) zostaje zatwierdzony przez Komisję Konserwatorską Zarządu Muzeów i Ochrony Zabytków Ministerstwa Kultury i Sztuki. Inwestorem przedsięwzięcia było MR w Ostrowcu, dozór archeologiczny nad pracami miała ekipa PMA kierowana przez J. Bąbla.
1983 - przeprowadzono badania geofizyczne w rejonie szybów 1, 2, 3, 4, 6, 7, 0 oraz wzdłuż magistrali wykopów. Badania teledetekcyjne metodą radarową wykonała Pracownia Teledetekcji Krakowskiego Przedsiębiorstwa Geodezyjnego, zaś badania elektrooporowe Pracownia Postępu Fizyko -Technicznego w Badaniach Terenowych IHKM PAN w Warszawie pod kierownictwem T. Herbicha. Ten ostatni zespół stosował także sejsmiczną metodę badań.
Grudzień 1984 r. - decyzją dyr. PMA J. Jaskanisa powołano w obrębie Działu Neolitu PMA wyspecjalizowany Zespół do Badań Pradziejowego Górnictwa. Kierownikami prac wykopaliskowych na terenie rezerwatu byli kolejno jego członkowie S.Sałaciński (1985 - 1987), W.Borkowski (1988 -1989, 1993 - 2000) oraz W.Migal (1990 -1992).
11 czerwca 1985 - oficjalne otwarto dla ruchu turystycznego 1 trasę podziemną i wybudowano nad nią pawilon osłonowy.
1985 -1986 - na linii ,,magistrali” przebadano kopalnię niszową 8/669 oraz hałdę ją otaczającą. Stwierdzono tam również dwa poziomy eksploracji warstw krzemienionośnych.
1985 - badaniami geofizycznymi Pracowni Postępu Fizyko -Technicznego w Badaniach Terenowych IHKM PAN w Warszawie pod kierownictwem T. Herbicha objęto szyb 8/669, w następnym wycinek północnej części pola górniczego.
1985-1986, 1988, 1992 – 1999 - kontynuowano prace wykopaliskowe kopalni 7/610.
29 sierpnia 1986 r. – odnowienie decyzji WKZ w Kielcach o uznaniu Krzemionek za rezerwat archeologiczny (Nr rej. 1/499 Dz.AO).
1986 - 1988 - badaniami geofizycznymi Pracowni Postępu Fizyko -Technicznego w Badaniach Terenowych IHKM PAN w Warszawie pod kierownictwem T. Herbicha objęto szyb 10/1441, a w kolejnym sezonie rozpoznawano obszar pola górniczego w trzech miejscach (rejon ,,magistrali”, w którym ustalono przebieg pęknięcia tektonicznego górotworu towarzyszącego dyslokacji o kierunku NEE-SWW; tzw. ,,przesieka ‘’ przy szybie 9/160, gdzie zlokalizowano część pola eksploatacyjnego oraz ustalono zewnętrzną granicę pola górniczego na terenach zniszczonych na powierzchni współczesną orką; ,,Stoki”, gdzie uchwycono zasięgi eksploatacji złoża krzemiennego po zewnętrznej i wewnętrznej stronie wychodni.
1986 – 1989 - bezpośrednio kierujący pracami M.Zalewski rozpoznawał wykopaliskowo obozowiska górników neolitycznych na południe od pola eksploatacyjnego. Wykopy oraz rowy sondażowe odchodzące na kilkadziesiąt metrów od zagłębienia lejka krasowego zwanego przez S.Krukowskiego ,,Smużkiem” a przez badaczy ,,Kałem Cebuli”, ujawniły materiały krzemienne oraz ceramiczne kultury pucharów lejkowatych i in.
1987 - na północnym skrzydle pola górniczego w Krzemionkach badaniami wykopaliskowymi objęto kopalnię filarowo – komorową 9/160.
1988-1989 - starając się odpowiedzieć na pytania dotyczące sytuacji geologiczno-górniczej w południowym rejonie pola górniczego (geologii, organizacji pola górniczego i lokalizacji różnych typów kopalń) badano wykopaliskowo szyb 10/1441 (dół powapiennikarski W.Kieliszewskiego).
1989 r. - badaniami geofizycznymi Pracowni Postępu Fizyko -Technicznego w Badaniach Terenowych IHKM PAN w Warszawie pod kierownictwem T. Herbicha objęto także kraniec południowego skrzydła (tzw. ,, Stoki”), znajdujący się na terenie wsi Stare Stoki, gdzie starano się określić zasięg eksploatacji złoża po zewnętrznej i wewnętrznej stronie wychodni. Przeprowadzone tam prace geofizyczne ekipy T. Herbicha weryfikowano dwoma wykopami sondażowymi. Odkryto w nich dwie jednostki eksploatacyjne oraz materiały krzemienne z wczesnej epoki brązu, co wstępnie datuje owe jednostki górnicze na czasy kultury mierzanowickiej.
1989 - K. Misiewicz z Pracowni Postępu Fizyko-Technicznego IHKM PAN badał metodą magnetyczną rejon szybu 7/610. W jej wyniku tych prac m.in. oszacowano wielkość wyeksploatowanego skupiska ognisk odkrytych w sezonie 1988.
10 czerwca 1990 - oficjalnie otwarto dla ruchu turystycznego 2 trasy podziemnej i wybudowanego nad nią pawilonu osłonowego.
1991 - zbudowano drogę pożarowa, łącząca parking z rejonem studni i pawilonu trasy turystycznej nr 2.1991-1992 - badaniami wykopaliskowymi objęto położone na NE od kopalni 9/160 pracownię krzemieniarską kultury amfor kulistych (wykop I/91). Badania te m.in. wykluczyły istnienie w tym rejonie kopalń kultury pucharów lejkowatych.
1991 - zespół T.Herbicha rozpoznawał kopalnie na polu górniczym pomiędzy szybem 7/610 a trasą turystyczną nr 1 (tj. szybami 1,2,3).
1991–1992 - powstaje „skansen” archeologiczny w Krzemionkach z rekonstrukcjami chat neolitycznych, fosą i palisadą. 8 września 1994 - Zarządzeniem Prezydenta Rzeczpospolitej Polskiej zespół neolitycznych kopalń w Krzemionkach uznany został za „ Pomnik Historii ” (Monitor Polski nr 50 z dnia 16.IX.1994 r., poz. 419).
8 września 1994 - Zarządzeniem Prezydenta Rzeczpospolitej Polskiej zespół neolitycznych kopalń w Krzemionkach uznany został za „ Pomnik Historii ” ( Monitor Polski nr 50 z dnia 16.IX.1994 r., poz. 419).
1995, 1997, 1999-2000 - prowadzono prace badawczo-konserwatorskie w podziemiach szybów sąsiadujących z trasą turystyczną nr 1. ( rejon tzw. „Wielkich Komór”).
1995- zadokumentowano i zabezpieczono materiał zabytkowy z rejonu wykopu wodociągu doprowadzającego wodę ze studni do budynku zaplecza muzealnego w poprzek pola eksploatacyjnego.
1995 - podczas badań ratowniczych wyprzedzających zabezpieczenia kopalni na trasie nr 1 (w rejonie odcinka A, gdzie było zasypisko szybowe kopalni nr II) natrafiono na fragment kości długiej, określonej przez prof. A.Wiercińską, jako kość ludzka. Było to pierwsze tego typu znalezisko w krzemionkowskich podziemiach i przez swą wyjątkowość zasługujące na szczególną uwagę.
27 czerwca 1995 – Zarządzeniem Ministra Ochrony Środowiska, Zasobów Naturalnych i Leśnictwa uznano Krzemionki dodatkowo za rezerwat przyrodniczy (Monitor Polski Nr 33 z dnia 17.VII. 1995 r., poz. 396).
1996 – międzynarodowa konferencja krzemieniarska ( VII International Flint Symposium Warszawa - Ostrowiec Św .). Krzemionki zwiedzają badacze z 27 krajów z 5 kontynentów.
1996 - doprowadzono wodę z hydroforu do zabudowań administracyjno – muzealnych.
1996-1997 – Instytut Inżynierii Systemów Środowiska Politechniki Warszawskiej wykonał ekspertyzy dotyczące uciążliwości obszaru (hałdowiska) Huty Ostrowiec S.A. (oddziaływanie na wody podziemne, ochrona powietrza atmosferycznego, stan gleb i hałasy).
1997-2001 - zbudowano pawilon osłonowy nad studniskiem szybu 7/610 i jego hałdą w celu stałego wyeksponowania dla potrzeb muzealnych wyników prac wykopaliskowych w formie pełnej rekonstrukcji obozowiska i pracowni neolitycznych górników oraz zadaszenia i wylotu szybu .
30 kwietnia 1998 – Wojewódzka Komisja Ochrony Przyrody w Kielcach podjęła uchwałę wyrażająca zgodę na dopuszczenie do funkcjonowania zakładu przerobu żużla na terenie rezerwatu przyrody „Krzemionki Opatowskie”.
1999 - aby ułatwić transport urobku z podziemi oraz materiałów obudowy górniczej, przebadano wypełnisko szybu 11 (przez które przechodziły okopy z czasów II wojny światowej). Szyb ten stosownie zabezpieczony i obmurowany stał się szybem technologicznym dla ekipy górników kierowanych przez inż. A.Krawczyka.
15 grudnia 1999 - decyzja Świętokrzyskiego Wojewódzkiego Konserwatora w Kielcach (znak WO. SOZ Ki-4430/3220/99) o ścisłym wyznaczeniu granic rezerwatu w Krzemionkach. Rezerwat ten liczy sobie obecnie 347,6550 ha i stanowi w całości własność Skarbu Państwa. Został wpisany do rejestru zabytków archeologicznych województwa świętokrzyskiego pod nr Al/499/1Aa. Teren byłego kamieniołomu znalazł się poza obszarem rezerwatu archeologicznego. Stanowi on własność Huty Ostrowiec (28,53 ha powierzchni). Omawiany teren znajduje się jednak w obrębie rezerwatu przyrodniczego a zatem podlega wszelkim nakazom i zakazom wynikłym z tego faktu.
2000 - odczyszczono i przebadano powierzchnię hałdy szybu 12/805, przez które przechodziły okopy z czasów II wojny światowej. Od trasy nr 1 w kierunku trasy nr 2 przebadano i wykonano 12 mb tzw. chodnika technologicznego. Pracami bezpośrednio kierował Witold Migal (PMA).
2001 - prace konserwatorskie w komorze 3/4 w „Wielkich Komorach” przy trasie nr 1. Prace wykonała firma GEOHYDROWIERT inż. A.Krawczyka. Badaniami archeologicznymi z ramienia Muzeum Historyczno – Archeologicznego w Ostrowcu kierował Jerzy Bąbel.
2001-2004 - wykonano szyb wentylacyjno – ewakuacyjny oraz chodnik łącznikowy pomiędzy tym szybem a trasami podziemnymi nr 1 i 2 . Prace górnicze prowadziła firma GEOHYDROWIERT inż. A. Krawczyka. Badaniami archeologicznymi ekipy Muzeum Historyczno – Archeologicznego w Ostrowcu kierował Jerzy Bąbel.
21 września 2002 - oficjalne otwarcie pawilonu nr 3 z rekonstrukcją pracowni krzemieniarskiej, wiaty nadszybowej nad kopalnią 7/610. Oddano do ruchu turystycznego kolejny odcinek podziemnej trasy (ok. 110m). Szyb „O” otrzymał imię „Zenon”, natomiast szyb kopalni 7/610 imię „Wojciech”.
10 października 2002 - Marszałek Województwa Świętokrzyskiego Józef Kwiecień przyznał Muzeum Historyczno – Archeologicznemu w Ostrowcu wyróżnienie za "stałe uatrakcyjnianie ekspozycji muzealnej w muzeum i rezerwacie archeologicznym w Krzemionkach" oraz "szczególne zasługi dla rozwoju turystyki w Województwie Świętokrzyskim
1 czerwca 2004 - otwarcie połączonej podziemnej trasy turystycznej o dł. ok. 480m. Szyb nr 1 otrzymał imię „Stefan” na cześć badacza Krzemionek prof. Stefana Krukowskiego.
2004 - prace konserwatorskie w szybie nr 4, nad którym wybudowano pawilon osłonowy. Szyb ten ku czci badacza obiektu otrzymał nazwę „Tadeusz”.
18 maja 2005- Minister Kultury Waldemar Dąbrowski przyznał Muzeum Historyczno – Archeologicznemu w Ostrowcu III nagrodę w kategorii wystaw archeologicznych w konkursie WYDARZENIE MUZEALNE SYBILLA 2004 za podziemną trasę turystyczną w neolitycznych kopalniach krzemienia w Krzemionkach.
2005-2006 – Prace konserwatorskie w kopalni 6/668.
Wrzesień 2006 – nad szybem kopalni 6/668 wybudowany został pawilon osłonowo- wystawowy.
25 października 2006 – Wiceminister Gospodarki i Prezes Polskiej Organizacji Turystycznej Tomasz Wilczak przyznał na Targach Poznańskich Muzeum Historyczno – Archeologicznemu w Ostrowcu Certyfikat najlepszego produktu turystycznego za rok 2006: Krzemionki – „Podróże z pasją – podziemna trasa turystyczna w prahistorycznych kopalniach krzemienia oraz rekonstrukcja wioski neolitycznej”.
| Prawa autorskie, © 2005-2009 by Webmaster, last modified: September 29, 2009 |
||